15-11-2010 - normale dag in het verpleeghuis
Bij deze zal ik even proberen te omschrijven hoe een normale werkdag er voor mij uitziet, ervan uitgaande dat ik een vroege dienst heb, want dit wisselt nogal eens.
Ik kom om 06.45 binnen en direct komen er al bewoners naar mij toe (PG). s'nachts is het zo druk met bellen en sensoren e.d dat de nachtdienst dat soms moet laten lopen. Ik breng dus eerst weer een stuk of 3 bewoners naar de kamer, pak een bak koffie, slok deze op en ga beginnen. Waar? Wie er maar als eerste uit wil. Helaas heb ik de pech dat op mijn unit (sorrie, dat noemen we tegenwoordig huisje i.v.m kleinschalig wonen, er wonen er nog wel 10), bijna ieder, een er als eerste uit moet. Daar begin ik dus al met mensen te moeten teleurstellen. Gelukkig kan ik hier nog vrij rustig onder blijven en vraag mensen dus ook altijd of ze willen uitslapen, wassen of douchen. Ik ben in ieder geval blij dat ik dat nog kan doen.
Met wassen en aankleden ben ik tot ongeveer 10 uur bezig, dit zou wat eerder kunnen zijn, ware het niet dat ook een keer of 8 de telefoonpieper gaat, de teamleider nog even langs komt voor een babbeltje of opdracht, de wonden van alle units verzorgd moeten worden, de insulines moeten worden gespoten, de bloedsuikers gecontroleerd, de medicijnen moeten worden gedeeld van ongeveer 27 bewoners (3 huisjes), de arts of andere disciplines nog even binnen komen voor een overlegje.
Maar dan is het dan eindelijk 10 uur en kan ik uitkijken naar een heerlijk bakje koffie en o.k, niet iedereen vind dit goed, een lekker sigaretje buiten. Als ik drie trekjes genomen heb, gaat de telefoonpieper alweer en wil familie weten hoe het met hun vader of moeder gaat, ik geef uitleg, neem nog een slok en breng dan alweer een bewoner naar het toilet. En nog 1, en nog 1. Tussen de bedrijven door ruim ik wat was op en maak een stuk of 10 bedden op. Als er dan nog wat tijd is, kijk ik de artsenvisite na en neem zonodig actie en ja dat is meestal nodig....familie inlichten, urine opvangen, afspraak maken bij de rontgen, vervoer regelen voor de tandarts.
Ja, best druk, maar allemaal nog best te doen, dus is het tijd voor een lunch, waarbij ik helaas tijdens het eten van mijn boterham wordt weggeroepen want iemand heeft een hevige bloedneus, jaja, spannende tijden bij ons. Ik neem nog een hap en gooi de rest weg, want vlak voor mij valt er iemand om en moet worden opgevangen. De boterham met pindakaas kleeft gelukkig tegen de muur, zodat ik deze later nog kan opeten en de bewoner die viel, mankeert gelukkig niets.
Dan ineens keert de rust weder want het warme eten voor de bewoners is klaar. Ik moet nog wel een stuk of 2, 3 bewoners opzoeken op andere afdelingen,maar dat kan de pret niet drukken en uiteindelijk zit iedereen die dat wil aan tafel. Sommigen eten liever op hun kamer. En dan......? Kan het grote rustmoment voor deze zuster beginnen, ik ga naast iemand zitten om te helpen bij het eten, wat een genot, wat een rust, heerlijk, dit pakt niemand meer van me af, maar hoor ik dat nou goed? Ik draai me om en zie een bewoner met blauw aangelopen gezicht, dus pas ik ook nog even een heimlichgreep toe, bedenk daarbij dat ik een mic moet invullen en realiseer me verder nog dat ik de medicijnen van 12.00 nog moet geven, het is inmiddels 13.00.
Inmiddels alles weer op de rit en dus is het weer tijd voor de bewoners. De 1 wil naar het toilet, de ander naar bed, die wordt opgehaald door familie en weer een ander wil helemaal niks en staart maar voor zich uit.
Het wordt even wat rustiger, het ideale moment om de dossiers bij te werken, de mailcontacten te onderhouden, met de leerlingen en de praktijkopleiders in gesprek te gaan. You name it, we've got it.
Zooo, ook allemaal weer gedaan. En dan begint de grote ONRUST. Mensen worden wakker, beginnen te lopen, willen naar huis of naar school of naar moeder. Schijnt bekend te zijn, sundowning noemen ze dat. Vroeger was het einde van de middag ook het drukste moment van de dag. De kinderen kwamen uit school, de piepers moesten worden geschild. En inderdaad, het is heel opvallend, het begint dagelijks rond hetzelfde tijdstip.
Enige ellende is dat je er zo weinig aan kunt doen en nou kan ik heel makkelijk zeggen....meer personeel....en dat vind ik ook, maar nee, het verpleeghuis dacht daar anders over, dus waar we vroeger (lees..een half jaar geleden) met zijn zevenen waren, 3 in de hsk, 3 op elk huisje en een leerling, zijn we nu na 2 uur nog maar in totaal met zijn 3en over. Waarom? Want minder is soms meer, wij veroorzaken soms ook onrust, er is toch al onrust etc etc. Nou kan ik ver meegaan, maar dit?
Benieuwd hoe jullie daar over denken. Gelukkig hoef ik dat even niet, want het is inmiddels 4 uur en ik mag naar huis. Helaas als ik thuis ben, ga ik toch lopen denken wat ik nog zo graag had willen doen, met die bewoner of wat ik vergeten ben of of of....
Ja,makkelijk is het niet, volgende stukje zal ik ook de leuke dingen van mijn werk vertellen, De reden waarom ik hier mee doorga
Gepost door: zusterinnood op 15-11-2010 om 20:25
|
|